“Yüzyıllar boyunca ahşap parkeler çok ilgi görmüş ve fazlasıyla değer kazanmıştır. On yedinci yüzyıl itibari ile Avrupa'da, ustalar el işçiliği ile yapılan parke üretimi zanaatinde mükemmeli yakalamışlardır ve parke sanatı en çok tercih edilen kurulum tekniği olan balıksırtı tekniği ile Rusya'da hızla gelişmiştir.”

 

17.yüzyılda en çok kullanılan ahşap parkeler, meşe tuğla ve meşe bordürlerdi. Saray parkeleri ve mozaik parkeler 1750 yılında ortaya çıktı ve nadir ağaç türlerinden imal edilmeye başlandı. Parkeler ayrı ayrı plakalarla imal ediliyordu. Plakalar birbirine yapıştırılırken kakma ve dolgu teknikleri kullanılıyordu. Doğal ağaç renkleri, parkeler için en çok tercih edilen renklerdi. Işık altında renk değiştirmeleri bu parkelerin bir özelliği idi. 17. ve 19. yüzyıllar arasında parke yalnızca elle işlendi. Fabrika üretimi parkeler ancak 80'lerde yaygın hale geldi. 18. yüzyılın el işçiliği Rus parke zanaatinin en iyi örnekleri, Lomonosov kasabasındaki Ostankino Sarayı'nda ve Çin Sarayı'nda görülebilir; 19. yüzyıl parke örnekleri de Rus Devlet Müzesi'nde ve Petersburg'daki “Winter Sarayı”nda bulunmaktadır.

 

Ostankino Sarayı, simetri prensibini saray iç dekorasyonlarının ağırbaşlılığı ile birleştirerek sadeliği ve ihtişamı bir arada yansıtır ve bu saray Rus parke sanatının en muhteşem örneklerindendir. Sarayın şatafatlı salonlarından biri ilginç parkeleri ile Mısır Pavilyonu'dur. Salonun ortasında devasa bir madalyon parke bulunur ve bu madalyonu çevreleyen parkeler de oldukça ilgi çekicidir.